Turkse koffie als toegift

 Turkse koffie is een mooi verdienmodel. U kunt er namelijk niet alleen fijngemalen koffie van een wereldberoemd merk door verkopen, maar ook accessoires, zoals de zogeheten Ibrik of Cezve. Met de mierzoete drank kunt u bovendien een ander soort klanten aanspreken, en niet alleen Turken.

Kurukahveci Mehmet Effendi heet het merk. Wie Istanboel bezoekt doet er goed aan bij de winkel van het oude familiebedrijf langs te gaan en aan te schuiven bij de rij toeristen en autochtonen die er een blik kopen. In de beroemde metropool aan de Bosporus is Mehmet Effendi een begrip. Het merk is echter ook in de Benelux verkrijgbaar, vooral online. Het bedrijf heeft enkele jaren terug zelfs een bustour georganiseerd om zijn koffie onder de aandacht van de Nederlandse en de Belgische consument te krijgen. Er ligt dus (nog) een markt bij ons, een die zeker zijn basis vindt in de vele Nederlanders en Belgen van Turkse afkomst maar die zich daartoe allerminst beperkt.

Koffiegrens
Turkse koffie is eigenlijk een misleidende term. Het gaat hierbij niet om een aparte soort koffie, noch om een andere manier van branden, maar uitsluitend om de wijze van zetten. Die wijze wordt in de hele islamitische wereld toegepast, ook in de Balkanlanden die ooit onder Turks bewind stonden, zoals Griekenland en Albanië. De Amerikaanse journalist en reisboekenauteur Robert Kaplan heeft daarom geopperd dat de culturele grens tussen Centraal en Oost-Europa een ‘koffiegrens’ is. Daar waar de drank zeer fijn wordt gemalen, in een koperen of messing kannetje gekookt en vervolgens met veel suiker in een konisch kopje of een glas wordt opgeschonken, begint het Byzantijnse Europa. Van Athene tot in Kiev, van Belgrado tot Bagdad en van Dubai tot aan Marakech kent men de Turkse koffie. Waarom dan Turks? Omdat er in de voorbije eeuwen ooit Turken hebben geheerst.

Mét de drab
Turkse koffie meet men af per kopje. Per mokkakopje water voegt men ongeveer vijf tot zeven gram fijngemalen koffie toe. Wie blijft doorroeren in het kannetje (of de Cezve) riskeert dat het cremalaag verdwijnt en dat de aroma’s onvoldoende vrijkomen. De koffie moet dus langzaam koken en het beste tussendoor opschuimen en afkoelen. Een lepel koud water helpt na het koken om het koffiedrab sneller naar de bodem te laten zinken, maar, deze moet wel mét de drank mee in de kopjes gegoten worden. Suiker mag er naar smaak aan worden toegevoegd.

Extra aanwinst
Het verschil tussen Turkse koffie en Italiaanse espresso is natuurlijk groot. Alleen al het zoete karakter is voor veel afficionados vloeken in de kerk. Maar koffie is koffie. Het nippen van de espresso sluit het slurpen van de oriëntaalse koffie niet uit. Ze passen bij verschillende momenten, stemmingen en misschien ook gezelschappen. Als u ervoor zorgt alles in uw winkel bij de hand te hebben – in een aparte presentatie – en uw verhaal klaar, is er geen enkele reden waarom de traditionele Europese koffieliefhebber niet ook gewonnen kan worden voor de oriëntaalse. Dan blijkt de Turkse koffie simpelweg een extra aanwinst voor de liefhebber en een extra assortimentje voor u om te verkopen.

Voor meer informatie, ga naar: www.mehmeteffendi.com

Photo by Marco Secchi on Unsplash